Hikoyadan: “Shunday payt keldiki, nimadir koʻz oʻngidan ketmadi, arzimasday tuyulsa-da, xayolidan Moskvaning oddiy kunlari suzib oʻtdi. Bu yerda esa – uycha va dafʼatan topib olingan uy quyoni. U hoʻl, oʻynoqi koʻzlari qotib qolgan. O, yoʻq, u tirik, faqat qimir etmasdi. Uni ifloslangan qor uyumlari ustida, yoʻl chetida oʻgʻli bilan koʻrib qolishdi...”