Hikoyadan: “Yoʻl yurdim. Yuraverdim... Nihoyat, kattakon elning choʻng bir shahriga kelib qoldim. Markaz. Odam gavjum. Lekin menga eʼtibor beradigan, iltifot koʻrsatadigan ahvolda emas edi izdihom. Har kim zoʻr bir tashvish changalida qolganga oʻxshar, musibatdan nes va garang boʻlib bir-birlariga yetim qoʻzilardek boqib saslanishardi...”