Hikoyadan: “Toʻmasxon oʻq ovozini eshitgan, momandlar Banorasxonga yordamga kelishini yaxshi bilardi. Shuning uchun u oʻz raqibini tezroq bir yoqlik qilishi kerak edi. Banorasxonga oʻq tegib, koʻksini changallagancha yerga yiqildi. Toʻmasxon shu yoqqa kelayotgan momandlarning shovqin-suronini eshitib qolib, kuchi boricha tepalikka qochdi...”