Hikoyadan: “Hamma shod-xurram, birgina Sonyaning qalbi alam-iztirobda. Qizning qirrador burni aroq taʼsirida qizarib ketgan, boshi shangʻillar, yuragi alamli oʻylar girdobida ogʻir-ogʻir urardi. Chunki uning bor-yoʻqligini birov xayoliga keltirmas, hamma oʻzi bilan oʻzi ovora edi...”