Hikoyadan: “Barchaning generalga rahmi kelib ketdi. U juda ojiz koʻrinardi. Shunda u birdan turmoqchi boʻldi, lekin kuchi yetmadi. Qoʻllari bilan oldinga intilar, lekin qovoqlari bir-biriga yopishib qolganday koʻzlarini ocholmasdi. U yana bolishiga ilojsiz bosh qoʻydi...”