Ertakda tabiatga mehr ko‘rsatgan inson o‘zi ham mehr ko‘rishi haqida hikoya qilinadi. Bir mushtipar kampirning uyi yonida terak o‘sibdi. U bo‘y cho‘zgani sayin, barglari shabbodada jonlanib, sho‘xchan kuy taralar ekan. Keksa kampirga bu zavq berar, terakni ardoqlab, mehr bilan parvarishlar ekan.Kunlardan bir kun podsho mulozimlari shu terakni qurilayotgan saroy ustuni uchun kesib olib ketishibdi. Mohir ustalar esa uni go‘zal naqshlar bilan bezashibdi. Kampir teragini juda sogʼinib, saroy bitgach, ko‘rgani kelibdi. Ammo ustunlar ichidan uni topa olmabdi. Shunda saroydagi o‘ninchi naqshinkor ustundan mahzun bir kuy yangrabdi.