Ushbu qissa qahramoni oʻzining va boshqalarning hafsalasiz umrguzaronlik qilayotgani, koʻpchilikning koʻnglida ezgulikka intilish, bir-biriga yaxshilik sogʻinish hissi soʻnib borayotganidan iztirob chekadi. U oʻzini yolgʻiz, kimsasiz his qiladi, botinidagi besaranjomlikdan qiynaladi, ichki tushkunligi sabablarini topmoqchi boʻladi. Oʻzini ichki taftish qilib norozilanadi. Hech kim bilan dildan dardlasholmagani uchun iztirobga tushadi.