Koʻklam anchagacha hovurdan tushmadi, oromkursini turtib-surtib alamidan chiqmoqchi edi – qoʻli bormadi, uni engil-bosh ilinadigan ishkofning biqiniga surib devorga oʻgirib qoʻydi – shunday qilib xumordan chiqmoqchi va ishga shoʻngʻimoqchi edi – dam-badam xayoli oromkursiga ketaverdi, eʼtibor bermay muk tushib yozaveraman desa oromkursi hiqhiqlab yigʻlayotganga oʻxshadi...”