Hikoyadan: “Kechqurun ketgan ketib, qolgan qolib, atrof suv quygandek jimjit boʻlgan payt suratlarga koʻzini qadab xayol surib oʻtirgan Otash birdan hayajon bilan oʻrnidan turib ketdi. Turiboq suratlarning oldiga bordi, daraxt tasviri tushirilgan rasmni qoʻliga olib, koʻzlarini yirib qaradi: Yo qudratingdan! U yerda chindan ham Soliya bor edi. Faqat... faqat orqa planda – ichkaridan ulkan daraxtning orasidan – bagʻridan maʼyus boqib turardi...”